szukaj
© 2009 netkoncept.com
Propozycje dla turystów

Warning: curl_exec() has been disabled for security reasons in /var/www/vhosts/csrycers.plesk.netkoncept.com/httpdocs/klasa/GaleriaDomena.php on line 62

Warning: curl_exec() has been disabled for security reasons in /var/www/vhosts/csrycers.plesk.netkoncept.com/httpdocs/klasa/GaleriaDomena.php on line 62
  • BYCZYNA:

Proponowana trasa zwiedzania:

Ratusz - rozbudowany na przełomie XV i XVI wieku. Spalony w latach 1719 i 1757, odbudowany w 1766. Ponownie prawie doszczętnie spłonął w 1945r. Wzniesiony w latach 1957 – 1961. Z pierwotnego budynku zachowały się stare piwnice sklepione kolebkowo z lunetami, pod głównym korpusem ratusza (obecnie mieści się w niej kawiarnia „Hetmańska”).

W końcu XIX w. dolną kondygnację ratusza zajmował Królewski Sąd Okręgowy, na wyższej kondygnacji znajdowała się sala posiedzeń oraz sala i pokój obrad Sądu Ławniczego. Najprawdopodobniej w gmachu ratusza przed 1939 r. utworzono wiezienie sądowe (Gerichtsgefängnis), które przeznaczone było (osiem miejsc) dla mężczyzn z okręgu sądu obwodowego B z krótkimi karami aresztu i więzienia.

Zlikwidowano je 4 kwietnia 1944 r. Nad wejściem do obiektu, od strony wschodniej, znajduje się kamienny kartusz, ufundowany przez Adama Quasiusa, pastora w kościele św. Bernardyna we Wrocławiu i proboszcza parafii św. Ducha w tymże mieście. Umieszczeniem tej tablicy, po pożarze ratusza w 1709 r. przedstawiającej herb miasta i dwugłowego orła Habsburgów, zamanifestował fundator swoje szczere umiłowanie Byczyny. Fundator był rodowitym byczynianinem, synem miejscowego tkacza Jana Kwasa. Kartusz odrestaurowano w 2005 r.

Obecnie byczyński ratusz, zgodnie ze swą pierwotną funkcją, jest siedzibą władz miasta i pracowników Urzędu Miejskiego. W gmachu mieści się również sala Urzędu Stanu Cywilnego, gdzie zawierane są śluby.

Kościół ewangelicki pw. św. Mikołaja - dawniej kościół rzymsko - katolicki, wybudowany najprawdopodobniej niedługo po lokacji miasta. Po raz pierwszy wzmianka o nim pojawiła się w źródłach w 1283 r. Budowniczym ówczesnego kościoła był mistrz pochodzący z Frankonii lub Turyngii.

Pod koniec XIV w. wzniesiono na jego miejscu nową murowaną świątynię w stylu gotyckim. W 1430 r. została splądrowana przez Husytów. Około poł. XVI w. znalazł się w rękach protestantów. W latach 1572 - 1574 luteranie ufundowali organy, które następnie restaurowano w 1609 r. W 1790 - 1791 kościół został odnowiony przy współudziale cieśli Jerzego Kanusa z Jaśkowic i murarza Jakischa z Namysłowa.

W latach 1886 - 1888, za czasów pastora H. Koellinga, miała miejsce jego gruntowana renowacja i regotyzacja. Pracami kierował murarz i cieśla Otto Hempel. Po II wojnie światowej większość ewangelików musiała opuścić Byczynę, a kościół jako filialny został przyłączony do parafii ewangelicko - augsburskiej w Wołczynie. Na placu wokół kościoła mieścił się cmentarz.

Podczas badań archeologicznych znaleziono szczątki szkieletów pochodzących z przełomu X-XIII w. Pod kościołem znajdują się krypty grobowe: księcia Maksymiliana von Württemberga, rodziny Frankenbergów, miejscowego pastora: Opolliusa i rektora Miejskiej Szkoły w Byczynie Jana Kośnego.

W środku znajduje się gotycki drewniany krucyfiks, pochodzący z tzw. Szkoły krakowskiej z 1530 r. Powstał prawdopodobnie w kręgu uczniów Wita Stwosza. Wewnątrz znajdują się także pozostałości polichromii z 1930 r., a na sklepieniu nawy głównej widoczny jest dawny fryz polichromowany o motywie wici roślinnej.

Kaplica pw. św. Jadwigi i cmentarz komunalny - wzniesiona w końcu XIV w. jako kościół. Szczególną rolę odegrała po 1532 r., kiedy katolicy utracili kościół św. Mikołaja na rzecz protestantów. Wówczas swoje nabożeństwa odprawiali właśnie tutaj. Fundatorem kaplicy był najprawdopodobniej Książe brzeski Ludwik I, który był wielkim krzewicielem kultu św. Jadwigi. Na początku XV w. została poważnie uszkodzona przez pożar. Kolejny raz płonęła w 1588 r. Na przełomie XVI i XVII w. gruntownie ją przekształcono. Od 1932 r. zyskała charakter kaplicy cmentarnej. Po zakończeniu II wojny światowej była nieczynna.

W 1977 r. została wyremontowana przez miejscowych rzemieślników i od tego czasu znów pełni funkcję kaplicy cmentarnej. Do dnia dzisiejszego nie zachowały się wzmianki na temat cmentarza. Wiadomo jednak, że już przed 1736 r. przy kaplicy św. Jadwigi sporadycznie grzebano zmarłych. Potocznie cmentarz zwany jest starym, zlokalizowany w pd.- wsch. części miasta, przy trasie wylotowej z Poznania na Górny Śląsk.

W 1758 r. cmentarz podzielono na dwie części: katolicką i ewangelicką. Powiększano go w 1781 i 1869 r., a w 1885 otoczono obecnym neogotyckim ogrodzeniem z trzema bramami. W południowo - zachodniej części cmentarza uwagę zwraca XIX-wieczny grobowiec rodziny Weberów, z których wywodzili się dawni kościelni i dzwonnicy ewangeliccy oraz nagrobek Hermana Koelinga - pastora i kronikarza.

Kościół parafialny pw. Św. Trójcy i Najświętszej Marii Panny Różańcowej (katolicki) – powstał na miejscu szkieletowego kościoła z 1712 r., który spłonął w 1757 r. Nową murowaną świątynię w stylu barokowym wzniesiono w 1767 r. w zachodniej części miasta. W 1782 r. dobudowano wieżę.

We wnętrzu zachowało się zabytkowe wyposażenie. Ołtarz główny, barokowy z XVIII w. z malarskim przedstawieniem św. Trójcy, z rzeźbami świętych: Jana Nepomucena, Jadwigi i Kazimierza oraz dwóch biskupów. Dwa rokokowe ołtarze boczne: św. Józefa (pn. – wsch. narożnik), z monogramem Maria w zwieńczeniu oraz św. Jana (pd. - wsch. narożnik), z monogramem IHS, oba z figurami aniołów po bokach i puttami w zwieńczeniu, retabula zdobione złotymi ornamentami.

Ponadto znajduje się tam drewniana chrzcielnica z misą w kształcie rogu obfitości, podtrzymywana przez anioła, klasycystyczno – barokowa ambona z XVIII/XIX w., konfesjonał klasycystyczny z końca XVIII w.

Kościół pw. św. Trójcy kryje w swoich podziemiach grób, w którym spoczywają zwłoki proboszcza byczyńskiego: księdza Walentego Latuska, za którego posługi kapłańskiej wybudowano świątynię.

Wieża bramna wschodnia „Polska” - założona na planie kwadratu na niskim kamiennym cokole, murowana z cegły, dwukondygnacyjna, zwieńczona ceramicznym dachem namiotowym. Pierwotnie posiadała pinakle i attykę oraz czworoboczny hełm niższy niż obecnie.

Od strony zachodniej wejście zamknięte półkoliście w obramowaniu kamiennym. W górnej partii strzelnice. Elewacje wieńczą trzy okienka ostrołukowe. Pierwotnie istniało neogotyckie zwieńczenie ze sterczynami i krenelażem. Od północy przyległa do niej brama przejazdowa rozebrana w 1838 r. Pod tą bramą Jan Zamojski przyjął kapitulację Maksymiliana.

Wieża bramna zachodnia „Niemiecka” - Murowana z kamienia łamanego wzniesiona przypuszczalnie do pierwotnej wysokości murów, w wyższej partii ceglana, złożona na planie kwadratu, nakryta obecnie płaskim dachem. W przyziemiu znajduje się ostrołukowy przejazd przebity w końcu XIX w. Ponad nim, w połowie wąskie okienka strzelnicze oraz po dwa w każdej elewacji półkoliście zamknięte okienka umieszczone w prostokątnych niszach.

Baszta południowa „Piaskowa” - nieco wysunięta przed lico południowego muru obronnego. Murowana z dużej cegły gotyckiej, fundamenty z kamienia polnego, dwukondygnacyjna, na planie prostokąta zbliżonego do kwadratu, w górnej kondygnacji okienka strzelnicze oraz okno zamknięte odcinkiem łuku umieszczonego w prostokątnej wnęce. W elewacji północnej dwa otwory drzwiowe.

Dawny Spichlerz - Neogotycki spichlerz z XIX w., położony jest u wyjazdu ze starej części miasta przy ulicy Wąskiej i przylega do murów obronnych. Wzniesiony z przeznaczeniem do przechowywania zboża lub jako browar.

Fosa miejska - w murach miejskich znajduje się kilka przejść jedno z nich prowadziło do źródła wody i na miejsce, w którym tkacze bielili płótno. Przejście to w 1866r. zostało rozszerzone w otwartą uliczkę. Źródło ujęto wówczas w sadzawkę, a teren, na którym niegdyś bielono płótno zrównano i obsadzono drzewami.

Obecny kształt fosy pochodzi z 1940 r. Od wielu lat w fosie hodowane są pstrągi. Pierwotnie fosa miejska otaczała miasto wzdłuż linii obwarowań. Zachowany fragmenty fosy łączy się z parkiem miejskim.

Mury obronne - Prawdopodobnie powstały na przełomie XV i XVI w., choć ostatnie badania murów wykazują, że powstały one jeszcze szybciej, gdzieś około XIII w. Otaczają one miasto linią owalną, spłaszczoną w osi dłuższej w kierunku wschód – zachód. Ich długość wynosi 912,5 metrów. Wykonane są z kamienia i cegły, na fundamentach z głazów narzutowych klinowanych piaskowcem. W murach znajdują się trzy baszty: wieża bramna Polska od wschodu, wieża bramna Niemiecka od zachodu i Baszta Piaskowa od południa.

 

 

SZLAK DREWNIANYCH KOŚCIÓŁKÓW GMINY BYCZYNA PRZEBIEGA PRZEZ:

  • BISKUPICE

DREWNIANY KOŚCIÓŁ PW. ŚW. JANA CHRZCICIELA W BISKUPICACH - usytuowany w zachodnim końcu wsi, po północnej stronie drogi. Pierwotna świątynia wzniesiona była jako ewangelicka w 1626 r. z fundacji Zygmunta von Heydebrandta i Jerzego von Prittwitz. W posiadaniu ewangelików kościół pozostał do 1945 r. Obecnie jest własnością parafii rzymskokatolickiej w Biskupicach, dekanat Wołczyn w diecezji kaliskiej.

Obiekt zbudowano na planie prostokąta w konstrukcji zrębowej w miejscu pierwotnego kościoła zniszczonego w 1588 r. W 1777 r. dostawiono kwadratową, trzykondygnacyjną wieżę o konstrukcji słupowej, przykrytej dachem namiotowym. W 1784 r. wykonano chór muzyczny i emporę nad kruchtą. W latach 30. XX w. kościół był odnawiany, wtedy to odrestaurowano nawę i prezbiterium oraz wzmocniono stropy, ściany i więźbę.

ZESPÓŁ PAŁACOWO - PARKOWY W BISKUPICACH - klasycystyczny pałac wzniesiony ok. 1800 r. z inicjatywy Jerzego von Paczensky, właściciela majątku w Biskupicach oraz wyższego urzędnika podatkowego w powiecie oleskim. Obiekt odnowiono w 1958 r. z zachowaniem układu pomieszczeń.
5 maja 1965 r. pałac wpisano do Rejestru Zabytków Województwa Opolskiego. Od czerwca 1996 r. jego właścicielem jest Andrzej Janik, który urządził w nim hotel i restaurację. Pod koniec XVIII w. przy pałacu założono niewielki park krajobrazowy, którego największą atrakcją jest zabytkowa aleja grabowa znajdująca się na osi pałacu.

 

  • GOŁKOWICE

DREWNIANY KOŚCIÓŁ FILIALNY PW. ŚW. JANA CHRZCICIELA - usytuowany jest ok. 400 m na północ od dworu, przy bocznej nieutwardzonej drodze biegnącej równolegle do głównej szosy. Świątynia otoczona jest drewnianym płotem. Wzniesiono ją w latach 1766-1767 z fundacji Ernesta hrabiego von Götz, w miejscu poprzedniego kościoła, wzmiankowanego w średniowieczu.

Konstrukcja kościoła jest zrębowa, na ceglanym podmurowaniu. Kościół odeskowany z listwowaniem spoin, składa się z zamkniętego trójbocznie prezbiterium, z przylegającą od północy kwadratową zakrystią, zbliżonej do kwadratu nawy i kwadratowej wieży w konstrukcji słupowej, dostawionej od strony zachodniej.

Początkowo kościół był miejscem kultu miejscowych ewangelików. Po 1945 r. przejęli go katolicy i obecnie należy on do parafii pw. Świętej Trójcy w Byczynie. Obiekt ucierpiał podczas powodzi stulecia w lipcu 1997 r. i wtedy zostało zalane prezbiterium i zapadła się podłoga. Przez wiele lat nie prowadzono poważniejszych remontów. Na początku lat 90. ubiegłego stulecia naprawiono jedynie pokrycie dachu.

W kościele znajduje się zabytkowe wyposażenie: ambona z XVII w. obraz Ukrzyżowanie, namalowany na desce w 1671 r. przez Jakuba Paritiusa z Bolesławca, prospekt organowy z początków XVIII w., ołtarz główny z 1768 r. wykonany przez Jana Sternberga, anioł chrzcielny z muszlą i kartuszem herbowym Frankenbergów z 1768 r. ława lokatorska z I po. XVIII w., ławy z XVIII w., mosiężny żyrandol pająk z początków XVIII w., dwie chrzcielnice, z których jedna pochodzi z XVIII/XIX w., a druga z I poł. XIX w. oraz krzyż ołtarzowy z XIX w. W kościele znajdują się również epitafia Karola Magnusa von Götz oraz Gottlieba Lipińskiego.

 

  • JAKUBOWICE

DREWNIANY KOŚCIÓŁ FILIALNY PW. NAJŚWIETSZEJ MARII PANNY KRÓLOWEJ POLSKI – usytuowany jest na terenie dawnego zespołu dworsko – folwarcznego, w jego północno – wschodniej części w obrębie parku podworskiego. Świątynię zbudowano z drewna w 1585 r. z fundacji rodziny von Frankenberg, ówczesnych właścicieli wsi.

Kościół jest orientowany w konstrukcji zrębowej na ceglanej podmurówce, odeskowany, składa się z trójbocznie zamkniętego prezbiterium, do którego od północy przylega prostokątna zakrystia, prostokątnej nawy i prostokątnej wieży w konstrukcji słupowej dostawionej od strony zachodniej. Do wieży od strony północnej przylega aneks o charakterze komórki. Nawa, prezbiterium i zakrystia przykryte są wspólnym dachem. Trzykondygnacyjna wieża zwężająca się ku górze, wyższa od korpusu, przykryta jest ośmiobocznym dachem ostrosłupowym.

Pierwotnie świątynia była użytkowana przez ewangelików. Po 1945 r. przejęli go katolicy i należy on do parafii rzymsko – katolickiej pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Polanowicach. W 1931 r. był restaurowany. Wystrój wnętrza zachował pierwotny, historyczny charakter: trop nawy i prezbiterium na jednym poziomie, zaokrąglone, bogato dekorowane narożniki tęczy, empora nad zakrystią otwarta do prezbiterium, chór wsparty na dwóch kwadratowych słupach, wybrzuszony na osi, polichromia z przedstawieniami 16 kartuszy herbowych, detale snycerskie i stolarka. Zachowała się również część zabytkowego wyposażenia m.in. organy z przełomu XVIII/XIX w. i regencyjny, architektoniczny ołtarz główny z kręconymi kolumnami, pierwotnie amonowy.

 

  • MIECHOWA

DREWNIANY KOŚCIÓŁ PW. ŚW. JACKA – to niewielki, ale szczególny zabytek dla Szlaku Kościółków Drewnianych Śląska Opolskiego. Usytuowany jest w zachodnim krańcu wsi, na niewielkim pagórku w otoczeniu starych lip. Obiekt zbudowany został jako kaplica w 1529 r. Po przejściu księcia brzeskiego na protestantyzm w poł. XVI w. kościół w Miechowej przejęli ewangelicy. W ich posiadaniu był do 1945 r. Obecnie jest własnością parafii rzymskokatolickiej pw. św. Augustyna w Kostowie (dekanat trzciniaki w diecezji kaliskiej).

W 1628 r. kościół przebudowano z fundacji ówczesnego patrona świątyni Baltazara von Frankenberg. Wówczas do kaplicy, którą zaadaptowano na prezbiterium, dobudowano nawę (nieznacznie wyższą od prezbiterium) w konstrukcji zrębowej. Najprawdopodobniej w 1753 r. dobudowano wieżę w konstrukcji słupowej nakrytą późnobarokowym hełmem z latarnią.

Kościół jest orientowany o ścianach zewnętrznych szalowanych deskami w układzie pionowym i zamknięty dachem, krytym gontem. Wnętrze pokryte dekoracją malarską z motywami wici roślinnej i iluzjonistycznie przedstawionym niebem na stropie. Jest to przykład charakterystycznej dla drewnianych kościołów twórczości ludowej, czerpiącej z renesansowych wzorców.

Wyposażenie kościoła jest stylowo jednorodne. Na szczególna uwagę zasługują: późnorenesansowy architektoniczny ołtarz i ambona o bogatej dekoracji z postaciami świętych Piotra i Pawła oraz czterech ewangelistów. Z pierwotnego wyposażenia zachowała się również chrzcielnica z malowanymi przedstawieniami cnót teologicznych oraz ława lokatorska o malowanym popiersiu. Cenna jest również stolarka okienna i drzwiowa, bogato zdobiona dekoracją malarską.

Kościół odnawiany był w latach: 1753, 1911, 1941, 1997-1999 i 2004-2006. Największy remont przeprowadzono w ostatnich latach ze względu na poważne biologiczne zniszczenia drewna. W 2008 r. kościół został laureatem ogólnopolskiego konkursu „Zabytek zadbany”.

 

  • PROŚLICE

DREWNIANY KOŚCIÓŁ FILIALNY PW. NAJŚWIĘTSZEGO SERCA JEZUSOWEGO - usytuowany jest na obrzeżach wsi, w kierunku wschodnim od drogi wiejskiej. Kościół jest orientowany. Zbudowano go z drewna w 1580 r., gdy właścicielem wsi byli von Frankenbergowie.

Kościół w konstrukcji zrębowej na ceglanej podmurówce jest deskowany, składa się z zamkniętego trójbocznie prezbiterium, do którego od północy przylega zakrystia, szerszej prostokątnej nawy i kwadratowej wieży w konstrukcji słupowej, dostawionej od strony zachodniej. Wydłużone prezbiterium świadczy najprawdopodobniej o dwóch etapach budowy, co oznacza, że pierwotnie wzniesiono kaplicę, a z czasem dobudowano do niej nawę.

Od 1945 r. kościół należy do parafii rzymskokatolickiej pw. Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny w Polanowicach (dekanat Wołczyn w diecezji kaliskiej). Na terenie przykościelnym znajdują się pozostałości po zlikwidowanym w latach 70. XX w. cmentarzu założonym ok. 1900 r. Cmentarz ma nie czytelny układ i zajmuje powierzchnię 0,24 ha. Znajduje się na nim 9 nagrobków z I poł. XX w.

Kościół posiada zabytkowe wyposażenie: późnorenesansowa szafka, późnobarokowy, architektoniczny ołtarz z ok. 1700 r. późnobarokowa ambona wsparta na rzeźbie anioła, regencyjne organy, ławy lokatorskie z XVIII w. i dzwon ufundowany przez Joachima Ernesta von Frankenberga, a odlany w 1693 r. przez Zygmunta Götza z Wrocławia.

PAŁAC W PROŚLICACH - rozległy zespół pałacowo - parkowy w Proślicach usytuowany jest po północno – wschodniej stronie rzeki Pratwy, w południowym krańcu wsi. W centralnej części zespołu usytuowany jest pałac, który fasadą zwrócony jest na zachód. Pałac ten został najprawdopodobniej wybudowany na przełomie XVIII i XIX w. przez hrabiego Ernsta von Strachwitza.

Kolejnymi właścicielami byli Jan von Strachwitz, Henryk von Strachwitz, Ernst von Rittberg, Leo von Watzdorf, Emmy von Watzdorf oraz Rudolf von Watzdort. Watzdorfowie byli właścicielami pałacu w Proślicach do 1945 r. Po drugiej wojnie światowej wyjechali do Niemiec i Stanów Zjednoczonych. Od 1946 r. do 2003 r. w pałacu mieściła się szkoła podstawowa. Obecnie obiekt należy do Przedsiębiorstwa Hetman Roma Byczyna, którego właścicielami jest małżeństwo: Romualda i Tadeusz Kwiatek.